VANAF NU BEN IK TE VINDEN OP WWW.MARGITMARS.PUNT.NLJuf Mars

VANAF NU BEN IK TE VINDEN OP WWW.MARGITMARS.PUNT.NLEven voorstellen:
Ik ben Margit Mars en ik ben dus juf op de basisschool. Ik geef les aan groep 3/4, een gezellige klas met 28 kinderen. Alleen zit ik op dit moment ziek thuis.
Ik ben 34 jaar, ben getrouwd met Marcel en heb een gezin met 3 kinderen: Berend (10 jaar), Niels (7 jaar) en Daniel (2 jaar).

Op mijn weblog vind je dingen, die mij bezighouden of die ik leuk vind. Dat kunnen dingen uit mijn dagelijks leven zijn, maar ook interessante of grappige filmpjes, verhaaltjes, plaatjes of spelletjes, die ik op internet vind.

Ook kun je hier regelmatig stukjes lezen over Daniël. Daniël is mijn jongste zoon en is geboren met een unieke chromosoomafwijking. Hij is gehandicapt, maar in de toekomst zal pas blijken, hoe hij zich zal ontwikkelen. Verder is nu wel duidelijk dat hij een stoornis heeft, die aan autisme verwant is.
Het is een heerlijk mannetje, een echte knuffelbeer.
Op onze site www.marsjes.nl kun je er meer over lezen. Daar vind je ook het hele verhaal vanaf zijn geboorte.
Hier een van mijn favoriete foto’s.

Nou, ik heb het helemaal gehad!!

Ik ben nu ook overgestapt naar een ander. Vanaf vandaag kun je me hier vinden.

Die stomme verhuizing ook!

Er staat nog niet veel op die nieuwe site, maar ik hoop dat dat gauw gaat komen.

Ik ben druk met van alles, maar ik probeer ook tijd in te ruimen om mijn nieuwe site te leren gebruiken.

Als een moeder wil je je kinderen wel overal tegen beschermen. Tegen honger, tegen oorlog, tegen rampen, tegen ziekten, tegen gevaarlijke gekken die eigenlijk in een gesticht of gevangenis thuishoren. En tegen verleidingen, hebzucht, gevaarlijk verkeer. Tegen seksisme en discriminatie. Tegen ruzie en pijn.

Ik ben anders tegen de zonden aan gaan kijken, sinds ik moeder ben. Je probeert zelf het goede voorbeeld te geven, maar ò, wat is dat vaak moeilijk. Zeker de dingen, waar je vroeger al tegenaan liep. Ik vind het vreselijk, als mijn kinderen worden geconfronteerd met de gevolgen van de zonden.

Bijvoorbeeld als je kind boos thuiskomt, omdat hij niet geaccepteerd wordt door een groepje vriendjes.
Of als je kind straf krijgt, omdat hij gevochten heeft.
Of als je kinderen stiekem de snoeptrommel leegeten.
Of als je kind vaak ziek is.
Of als je kind vreemde, schunnige, seksistisch getinte plaatjes downloadt.
Of als…

Zo kan ik nog wel even doorgaan, natuurlijk. Maar dat doe ik niet. Ik heb wel geleerd om dit soort dingen in mijn gebed bij God neer te leggen. Want je kunt je kids niet overal tegen beschermen. God wel. En je kunt niet overal bij zijn. God wel. Ik denk dan altijd maar, dat er een leger van engelen om ons heen staat, om ons te beschermen. En dat is een fijne, troostvolle gedachte.

En daar zit meneer dan. Te genieten van zijn volière. Op mijn(!) moederdagcadeau (een ligstoel).
De hele dag gaat het door. Van de week kwam hij weer met twee nieuwe vogels aan. Zogenaamd omdat ik die zo grappig vind. Het klopt, ik vind ze er grappig uitzien, maar dan hoef je ze toch nog niet te kopen? Ook had hij een plant gekocht en weer een paar nestkastjes, een drinkbakje en nestmateriaal. Ik hoop toch echt dat ie nu klaar is. Ondertussen heeft hij een vermogen aan die vogels uitgegeven.
Vanmiddag heeft hij voor vogelambulance mogen spelen. De ene vogel was aangevallen door een andere. Ik lach me een bult als ik zie, hoe hij dat beestje voorzichtig probeert te vangen en het daarna teder in een aparte kooi stopt, die (helaas) weer binnen in de kamer is komen te staan. Nou maar hopen dat ie opknapt, anders …
Maar alle gekheid op een stokkie (hihi), ik vind het ook wel leuk dat Marcel een hobby erbij heeft. En dat ie er constant mee bezig is en voor de volière zit, zal op een gegeven moment ook wel minder worden.
Hij vindt nu dat ik hem belachelijk maak, maar daar went ie maar aan. Haha!

En nog even over die vogelambulance. Laatst zag ik er dus echt een rijden door Den Haag. Zeg maar, een dierenambulance, maar dan in het klein. Dat vind ik dus echt belachelijk.

Na veel tegenslag ging Marcel vandaag weer met frisse moed aan de slag. Die volière moest vandaag toch maar eens afkomen. De afgelopen weken zat ie af en toe met z’n handen in het haar, zakte de moed hem in de schoenen en vroeg hij zich vast meermalen af, waar hij nou toch eigenlijk mee bezig was.
Maar goed, vandaag ging Marcel eerst naar een andere bouwmarkt (bij alle andere hadden ze het materiaal niet voor het dak en daar was hij nou al verschillende keren om geweest). Helemaal verheugd kwam hij terug. Hij had het dak en het was zelfs nog dikker dan bij de andere bouwmarkten, terwijl hij wel dezelfde prijs heeft betaald. Kijk, dat is nog eens zaken doen.
Ok, Marcel aan de slag, terwijl ik maar even een rondje Dierenselaan ging doen. Want als Marcel klust, wil ik daar liever niet bij zijn. En het was mooi weer, de winkels lokten en Daniël had er ook zin in. Na een uurtje kwam ik weer terug en toen ging Marcel naar de Vogelkelder. Hij kwam terug met stokken, voerbakjes, voer en weet ik wat allemaal nog meer. ‘s Middags kwam Martin nog even helpen en toen zijn ze nog even wezen shoppen voor moederdag en kwamen natuurlijk ook terug met vogels (of ze geslaagd zijn voor moederdag, moet ik maar afwachten).
Maar nu kan ik jullie met trots vertellen dat de volière af is! Kijk, dat is nieuws waar ik blij van wordt. Daarnet heb ik voor de laatste keer alle rommel die die beesten maken opgezuigd. Dat kon je elke dag wel 3 keer doen. Niet dat ik dat deed…
Hier een paar foto’s van het kunstwerk van Marcel.

De kat van de buren kwam al gauw een kijkje nemen. Mooi gezicht hoor, dan krijgt zo’n beest echt een roofzuchtige blik in zijn ogen.

Normaal heb ik niet veel met kunst. Eigenlijk helemaal niets. Zeker die abstracte dingen, dat zegt me helemaal niks.
Schilderijen van Rembrandt enzo, dus echt concrete voorstellingen vind ik meestal wel mooi.
Niet dat ik nou uren in een museum of galerie rond kan dwalen, dat is niet aan mij besteed.
Foto’s vind ik altijd wel leuk om naar te kijken. 1 Keer per jaar kijk ik ook altijd even welke persfoto de mooiste van het jaar is. Op deze site http://www.worldpressphoto.nl/ kun je ze vinden.

Maar wat ik net tegenkwam op internet, vind ik echt geweldig mooi! Dit is voor mij kunst.



Geweldig wat je al niet met zand kunt doen! Ik vind dit superknap. Een genot om naar te kijken.
Op deze site kun je er nog meer zien.

Marcel had al een hele tijd een mooie site bij zijn favorieten staan. Dat heb ik nu ook maar gedaan.
Hier een paar plaatjes.




Ze hebben ook mooie wallpapers.

We hebben besloten. Daniël gaat naar de Zonnehof in Voorburg. En hij kan over 2 weken al terecht! Daar zijn we erg blij mee.
Ook op Amiesje is het bericht goed ontvangen. We zijn blij dat de verstandhoudingen niet verslechterd zijn door al die financiële rompslomp. Dus over een week of twee neemt Daniël afscheid van Amiesje. Wel jammer hoor, want het zijn vreselijk lieve mensen die daar werken. Die verdienen wel een bloemetje. Nou, dat is alvast iets voor de leidsters. Nu nog iets leuks voor de kinderen verzinnen, want als je afscheid neemt, hoort daar ook iets leuks bij, nietwaar? Daar ga ik eens even goed over nadenken.

Ondertussen heeft Daniël de waterpokken. Nou ja, het zijn er maar een paar in zijn nek, ik denk een stuk of 5, hooguit 6. En hij heeft er helemaal geen last van! Integendeel juist, we hebben de laatste dagen een supergezellig ventje in huis. Het huilerige hebben we ook al een paar dagen niet meer gehoord. Hèèrlijk hoor! Echt genieten!

En dan dat lekkere weer… Het kan niet op. Lekker veel fietsen met Daniël. Daniël vindt het geweldig, vooral als er zo’n onderbroken streep op de weg loopt. Die regelmaat vindt ie het einde. Dan zit ie te gieren van het lachen. Ach, wat is het leven soms lekker!

Ik word echt super gestressd van dat hele indicatiegedoe. Het is ook allemaal zo ingewikkeld. In het kort komt het erop neer, dat Amiesje meer geld wil dan wij kunnen geven. Daar kunnen wij ook nog eens niets aan doen, want dat is geld dat we hebben gekregen voor opvang. Meer krijgen we gewoon niet. En omdat het in PGB-vorm is, krijgen we zelf de rekeningen thuis. En die zijn dus hoog! Nu kunnen we het PGB laten omzetten in Zorg In Natura. Dan krijgen wij dus niet meer de rekeningen, maar het zorgkantoor en die betaalt Amiesje dan uit.
Maar ja, dan zijn wij dus bang, dat Amiesje dat niet pikt en Daniël eruit gooit, omdat ze minder geld krijgen. Daniël gaat nu al twee in plaats van drie dagen en dan nog komen we niet uit!
Dus Marcel is aan het bellen geslagen om te vragen wanneer Daniël op de Zonnehof terecht zou kunnen. Als dat nou vrij snel kan, is er geen probleem.
Dus de dingen gaan een beetje in stroomversnelling.

Zojuist hebben we een derde kinderdagcentrum (KDC) bezocht, de Zonnehof in Voorburg. Tussen allemaal kakhuizen en megavilla’s staat een gezellig KDC. Het is een oud gebouw, vrij groot en dus hebben ze ook deze keer alle disciplines in huis (logopediste, fysiotherapeut, ergotherapeut, gedragsdeskundige, arts, orthopedagoog en een spelbegeleidster).
De sfeer vonden we prima en de groepen hebben we ook bijna allemaal gezien. Zagen er gezellig uit. Ook Daniël zou er prima tussen passen.
Waarschijnlijk wordt het wel dit KDC. We voelden ons hier allebei goed en we vinden het een groot voordeel, dat hier alles onder 1 dak zit. Ze hadden natuurlijk ook een snoezelruimte, een gymzaal en een zwembad.

Misschien dat we dan al deze week Amiesje gaan opzeggen. Zij hebben een opzegtermijn van 6 weken, dus dat moeten we op tijd doen. En elke week krijgen we een rekening van 400,00 euro en daar is onze indicatie niet toereikend genoeg voor. Dus hoe eerder, hoe beter…